Kurs Podstaw Pythona

Poniższe zadania polegają na wczytywaniu danych ze standardowego wejścia (stdin) i wypisywaniu wyniku na standardowe wyjście (stdout).
Każde zadanie (oraz każdy podpunkt w zadaniach wieloczęściowych, np. ZAD-05A … ZAD-05E) jest osobnym, niezależnym programem.

Konwencje wspólne:

• Każda wartość wejściowa znajduje się w osobnej linii — wczytuj je dokładnie w podanej kolejności (np. float(input())).
• Jeśli w danych wyjściowych jest „każda w oddzielnej linii” — po każdym wyniku wypisz znak nowej linii.
• „Do 3 miejsc po przecinku” oznacza wypisanie liczby z dokładnie trzema cyframi po kropce, np. f"{y:.3f}" (19.000, -2.500). Analogicznie dla 2 miejsc.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.

Zadania w tym rozdziale ćwiczą podejmowanie decyzji w programie na podstawie warunków.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie jest osobnym programem: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Dane wejściowe wczytuj dokładnie w podanej kolejności, każdą wartość z osobnej linii (o ile nie napisano inaczej).
• Wyniki wypisuj dokładnie jak w specyfikacji (w tym wielkość liter, polskie znaki, kropki, spacje).
• Jeżeli zadanie mówi „nie wypisuj nic” — program ma zakończyć się bez żadnego wyjścia (bez spacji, bez pustej linii).
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.

Zadania w tym rozdziale dotyczą walidacji i obliczeń na datach w kalendarzu gregoriańskim.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Liczby wczytuj z osobnych linii, w kolejności z opisu. Data jest zawsze podawana jako trzy liczby: dzień, miesiąc, rok.
• Komunikaty wypisuj dokładnie jak w treści (kropki, polskie znaki, wielkość liter, spacje).
• Jeśli zadanie mówi „nie wypisuj nic” — program kończy się bez żadnego wyjścia.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.
• We wszystkich zadaniach obowiązuje kalendarz gregoriański (także dla lat sprzed 1582 roku). Rok jest przestępny, gdy jest podzielny przez 4 i nie jest podzielny przez 100, albo gdy jest podzielny przez 400 (np. 2024 i 2000 są przestępne, a 2023 i 1900 — nie). Luty ma w roku przestępnym 29 dni, a w nieprzestępnym 28.

Zadania w tym rozdziale ćwiczą powtarzanie instrukcji za pomocą pętli while i for: wczytywanie danych aż do spełnienia warunku, wypisywanie ciągów liczb, sumowanie i proste obliczenia.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie (i każdy podpunkt) to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.
• Dane wejściowe wczytuj dokładnie w podanej kolejności, każdą wartość z osobnej linii (o ile nie napisano inaczej).
• Jeśli wynik ma być „każdy w osobnej linii”, po każdej wartości wypisz znak nowej linii.
• Jeśli zadanie mówi, że w danym przypadku nic nie trzeba wypisywać, program nie wypisuje nic (nawet pustej linii).

Zadania w tym rozdziale ćwiczą wyznaczanie cyfr liczby w pętli: ostatnią cyfrę liczby n daje n % 10, a dzielenie całkowite n // 10 usuwa ją z liczby.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie (i każdy podpunkt) to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.
• „Cyfry od końca” oznacza kolejność od cyfry jedności do najwyższej cyfry (tak, jak wyznacza je n % 10 i n // 10).
• Liczba 0 ma jedną cyfrę: 0.
• Jeśli zadanie mówi, że w danym przypadku nic nie trzeba wypisywać, program nie wypisuje nic (nawet pustej linii).

Zadania w tym rozdziale uczą pisania funkcji: definiowania ich instrukcją def, przekazywania argumentów i zwracania wyniku instrukcją return.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie (i każdy podpunkt a, b, c…) to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Treść mówi, jaką funkcję napisać (nazwa, parametry, zwracana wartość). Program wczytuje dane, wywołuje funkcję i wypisuje zwrócony przez nią wynik.
• „Funkcja zwraca” oznacza użycie instrukcji return. Funkcja nie wczytuje danych i nie wypisuje wyniku sama — robi to reszta programu (chyba że treść zadania mówi inaczej).
• Sekcja „Kod startowy” zawiera gotowy szkielet: nagłówek funkcji oraz linie, które wczytują dane i wypisują wynik. Wystarczy uzupełnić ciało funkcji.
• Liczby na wejściu podane są w osobnych liniach — wczytuj je dokładnie w podanej kolejności.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Zadania w tym rozdziale łączą pętle z funkcjami: implementujesz klasyczne algorytmy matematyczne (potęgowanie, silnia, NWD, NWW, pierwiastek, test pierwszości) bez gotowych funkcji bibliotecznych.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie (i każdy podpunkt) to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.
• Jeśli zadanie mówi „napisz funkcję”, zaimplementuj funkcję o podanej nazwie, która zwraca wynik przez return. Program wczytuje dane, wywołuje funkcję i wypisuje wynik — gotowy szkielet znajdziesz w sekcji Kod startowy.
• Dane wejściowe wczytuj dokładnie w podanej kolejności, każdą wartość z osobnej linii.

Zadania w tym rozdziale ćwiczą pętle zagnieżdżone: pętla zewnętrzna przechodzi po wierszach, a wewnętrzna po kolumnach. W ten sposób rysujemy figury ze znaków, budujemy tabele liczb i przeszukujemy kolejne liczby.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj n:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.
• Każdy wiersz figury lub tabeli wypisz w osobnej linii.
• W rysunkach spacje na początku i w środku wiersza są istotne. Spacje na końcu wiersza są ignorowane przez sprawdzarkę, więc nie musisz ich wypisywać.

Zadania w tym rozdziale ćwiczą podstawowe operacje na listach: wczytywanie, przechodzenie pętlą, modyfikowanie elementów, wyszukiwanie i zliczanie.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie (i każdy podpunkt) to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Lista na wejściu zajmuje dwie linie: w 1. linii jest liczba elementów n, a w 2. linii — n liczb oddzielonych pojedynczymi spacjami. Dodatkowe dane (np. szukany klucz) są w kolejnych liniach, po jednej wartości w linii.
• Taką listę wczytasz np. tak:
  ```python
  n = int(input())
  lista = [int(x) for x in input().split()]
  `
• Gdy wynikiem jest lista, wypisz ją instrukcją print(lista). Python wypisze ją w nawiasach kwadratowych, z elementami oddzielonymi przecinkiem i spacją, np. [4, 10, 8]. Pusta lista to [].
• Jeśli zadanie mówi „oddzielone spacją” — użyj pojedynczej spacji.
• Indeksy elementów liczymy od 0.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Zadania w tym rozdziale ćwiczą jednoczesną pracę na dwóch listach (lub dwóch napisach traktowanych jak ciągi znaków): łączenie, porównywanie, przechodzenie po indeksach i scalanie list posortowanych. Pod koniec rozdziału poznasz zbiory (set) — kolekcje bez powtórzeń, które pozwalają jednym działaniem wyznaczyć część wspólną, sumę czy różnicę dwóch list — oraz funkcje zip i enumerate, ułatwiające przechodzenie po dwóch ciągach naraz.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie jest osobnym programem: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj listę:”.
• Każda lista zajmuje na wejściu jedną linię, a jej elementy są oddzielone pojedynczymi spacjami, np. 5 3 7 2. Najpierw podana jest lista 1, w następnej linii lista 2. Każda lista ma co najmniej jeden element.
• Listę liczb całkowitych wczytasz tak: lista = [int(x) for x in input().split()] (dla liczb zmiennoprzecinkowych użyj float zamiast int).
• Gdy wynikiem jest lista, wypisz ją tak, jak robi to print(lista) w Pythonie: w nawiasach kwadratowych, elementy oddzielone przecinkiem i spacją, np. [1, 2, 3]. Pusta lista to [].
• Gdy treść mówi o elementach „oddzielonych przecinkami bez spacji”, wypisz je w jednej linii, np. 5,1,3, bez przecinka na końcu — np. print(*lista, sep=",").

Zadania w tym rozdziale ćwiczą podstawowe operacje na napisach: indeksowanie, wycinanie, zamianę znaków, dzielenie zdania na słowa i składanie napisów z części.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie jest osobnym programem: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj napis:”.
• Napis lub zdanie wczytuj jako całą linię — może zawierać spacje.
• Słowo to fragment zdania oddzielony od innych spacjami. Znaki interpunkcyjne (np. . , ! ? ; : - ( ) ") stojące na początku lub końcu fragmentu nie należą do słowa (kota. → kota), a fragment złożony wyłącznie z interpunkcji (np. samotny myślnik -) nie jest słowem. W Pythonie słowa uzyskasz tak: podziel zdanie metodą split(), z każdego fragmentu usuń interpunkcję metodą strip(string.punctuation) i pomiń puste wyniki.
• Gdy wynikiem jest lista, wypisz ją tak, jak robi to print(lista) w Pythonie, np. ['Ala', 'ma', 'kota']. Pusta lista to [].

Zadania w tym rozdziale dotyczą palindromów (napisów czytanych tak samo od przodu i od tyłu), anagramów (napisów złożonych z tych samych liter w innej kolejności) oraz permutacji liter słowa.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie jest osobnym programem: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj słowo:”.
• Napis wczytuj jako całą linię. Spacje mogą w nim wystąpić tylko tam, gdzie treść mówi o zdaniu.
• Słowo w zdaniu to fragment oddzielony od innych spacjami. Znaki interpunkcyjne (np. . , ! ? ; : -) stojące na początku lub końcu fragmentu nie należą do słowa (kara. → kara), a fragment złożony wyłącznie z interpunkcji nie jest słowem. W Pythonie: fragment.strip(string.punctuation) dla każdego fragmentu z zdanie.split().
• Gdy zadanie każe ignorować wielkość liter, porównuj napisy np. po zamianie na małe litery (lower()), ale słowa wypisuj w postaci z wejścia (bez interpunkcji z brzegów).
• Gdy wynikiem jest kilka napisów, wypisz każdy w osobnej linii. Jeśli nie ma żadnego — program nic nie wypisuje.

Zadania w tym rozdziale ćwiczą pracę z listami dwuwymiarowymi (macierzami): tworzenie, wczytywanie, przechodzenie po wierszach i kolumnach oraz przekształcanie.
Każde zadanie (oraz każdy podpunkt) jest osobnym, niezależnym programem: czyta standardowe wejście (stdin) i wypisuje wynik na standardowe wyjście (stdout).

Konwencje wspólne:

• Dane wczytuj dokładnie w kolejności podanej w sekcji Wejście.
• Wiersz macierzy na wejściu to jedna linia z liczbami oddzielonymi spacjami — wczytaj całą linię i rozbij ją po spacjach (input().split()).
• W wyjściu macierzy: każdy wiersz w osobnej linii, elementy oddzielone pojedynczą spacją.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Poniższe zadania dotyczą pisania funkcji operujących na wielomianach. Wielomian zapisujemy jako listę jego współczynników od najwyższej potęgi do wyrazu wolnego: lista [a_n, a_{n-1}, ..., a_1, a_0] oznacza wielomian $a_n x^n + a_{n-1} x^{n-1} + \dots + a_1 x + a_0$.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście. Główną pracę wykonuje funkcja opisana w treści zadania — program tylko wczytuje dane, wywołuje funkcję i wypisuje wynik (gotowy szkielet znajdziesz w sekcji „Kod startowy”).
• Wielomian stopnia n jest podawany w dwóch liniach: najpierw liczba n, a w następnej linii n+1 liczb całkowitych a_n a_{n-1} ... a_0 oddzielonych spacjami.
• Współczynniki są liczbami całkowitymi (mogą być ujemne). Dla n ≥ 1 współczynnik a_n jest różny od zera.
• Gdy wynikiem jest wielomian, wypisz jego współczynniki od najwyższej potęgi w jednej linii, oddzielone pojedynczą spacją, bez nawiasów i przecinków.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Poniższe zadania uczą rekurencji: funkcja rozwiązuje problem, wywołując samą siebie dla mniejszych danych, aż dojdzie do przypadku bazowego, w którym odpowiedź jest znana od razu (np. $0! = 1$).

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście. Program wczytuje dane, wywołuje funkcję opisaną w treści i wypisuje wynik (gotowy szkielet znajdziesz w sekcji „Kod startowy”).
• Rozwiązanie musi być rekurencyjne. Właściwe obliczenia wykonuje funkcja, która wywołuje samą siebie. Nie używaj w niej pętli for ani while, ani gotowych narzędzi, które wykonają całą pracę za Ciebie (np. sum(), pow(), operatora **, math.factorial(), list.index()). Sprawdzarka porównuje tylko wynik, ale celem zadań jest ćwiczenie rekurencji.
• Każda funkcja rekurencyjna potrzebuje przypadku bazowego (kiedy przestajemy się wywoływać) i kroku rekurencyjnego (wywołania dla mniejszego problemu). Bez przypadku bazowego program przerwie działanie błędem RecursionError.
• Python ogranicza głębokość rekurencji (domyślnie do około 1000 zagnieżdżonych wywołań), dlatego dane w zadaniach są małe.
• Liczby naturalne liczymy od zera: $0, 1, 2, \dots$
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Zadania w tym rozdziale ćwiczą zamianę liczb między systemami liczbowymi oraz operatory bitowe: & (AND), | (OR), ^ (XOR), ~ (NOT) i przesunięcia <<, >>.
Każde zadanie (oraz każdy podpunkt w zadaniach wieloczęściowych) jest osobnym, niezależnym programem: czyta standardowe wejście (stdin) i wypisuje wynik na standardowe wyjście (stdout).

Konwencje wspólne:

• Każda liczba na wejściu jest w osobnej linii, w kolejności podanej w sekcji Wejście.
• Liczby na wejściu są nieujemne (0 jest dozwolone), chyba że zadanie wprost mówi inaczej.
• Zapis binarny wypisuj jako ciąg znaków 0 i 1 **bez spacji, bez prefiksu 0b i bez zer wiodących**; zapis binarny liczby 0 to 0.
• Dla systemów o podstawie większej niż 10 używaj cyfr 0–9 oraz wielkich liter A–Z.
• Jeśli zadanie mówi „nie wypisuj nic” — program nie wypisuje nawet pustej linii.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Zadania w tym rozdziale ćwiczą pracę ze słownikami (dict): tworzenie, dodawanie i usuwanie par, zliczanie wystąpień oraz grupowanie danych według klucza.
Każde zadanie (oraz każdy podpunkt) jest osobnym, niezależnym programem: czyta standardowe wejście (stdin) i wypisuje wynik na standardowe wyjście (stdout).

Konwencje wspólne:

• Dane wczytuj dokładnie w kolejności podanej w sekcji Wejście; jeśli w jednej linii jest kilka wartości — rozbij ją po spacjach.
• Jeśli wynikiem jest słownik, wypisz go tak, jak robi to print(slownik) w Pythonie: {klucz: wartość, klucz: wartość} — pary oddzielone przecinkiem i spacją, po dwukropku spacja, klucze i wartości napisowe w apostrofach (np. {'ala': 2, 'ma': 1}), liczby bez apostrofów (np. {1: 1, 2: 4}), pusty słownik to {}.
• Kolejność par w wypisanym słowniku to kolejność, w jakiej klucze były do niego dodawane (tak zachowuje się słownik w Pythonie).
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Zadania w tym rozdziale uczą projektowania klas: konstruktora __init__, atrybutów, metod, metod statycznych (@staticmethod) oraz metod specjalnych, dzięki którym obiekty można wypisywać (__str__), porównywać (__eq__) i łączyć operatorami (__add__, __sub__, __mul__, …). Ostatnie zadania wprowadzają też wyjątki (raise, try/except), klasy danych (@dataclass) i generatory (yield).

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• W każdym zadaniu dostajesz kod startowy ze szkieletem klasy, a zwykle także z gotowym wczytywaniem danych i wypisywaniem wyników. Twoim zadaniem jest przede wszystkim uzupełnienie metod klasy — wynik programu zależy od tego, jak działa Twoja klasa.
• Nazwy klas i metod podane w treści są obowiązkowe (kod startowy z nich korzysta). Nazwy w kodzie piszemy bez polskich znaków, np. Kolo, Prostokat.
• „Z dokładnością do 2 miejsc po przecinku” oznacza dokładnie dwie cyfry po kropce, np. f"{x:.2f}" (3.00, -0.50).
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Zadania w tym rozdziale uczą dziedziczenia: klasa potomna przejmuje atrybuty i metody klasy bazowej, może je nadpisać (override) albo rozszerzyć, wywołując wersję z klasy bazowej przez super(). Dzięki polimorfizmowi ten sam kod (np. pętla po liście obiektów) wywołuje metodę odpowiednią dla konkretnej klasy obiektu. Dziedziczenie przydaje się też przy wyjątkach: własne wyjątki to klasy dziedziczące po Exception, które można układać w hierarchie.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• W każdym zadaniu dostajesz kod startowy ze szkieletami klas i gotowym wczytywaniem danych. Twoim zadaniem jest uzupełnienie klas — wynik programu zależy od tego, jak działają Twoje klasy.
• Nazwy klas i metod podane w treści są obowiązkowe (kod startowy z nich korzysta). Nazwy w kodzie piszemy bez polskich znaków, np. Kolo, Czlowiek.
• „Z dokładnością do 2 miejsc po przecinku” oznacza dokładnie dwie cyfry po kropce, np. f"{x:.2f}" (3.00, 4.50).
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Poniższe zadania polegają na wczytywaniu danych ze standardowego wejścia (stdin), wykonywaniu operacji na plikach i folderach oraz wypisywaniu wyniku na standardowe wyjście (stdout).
Każde zadanie jest osobnym, niezależnym programem.

Konwencje wspólne:

• Program działa na plikach w katalogu roboczym, czyli w folderze, w którym jest uruchamiany. Wszystkie ścieżki na wejściu są względne wobec katalogu roboczego i używają / jako separatora, np. dane/raport.txt. Ścieżki wczytuj jako całe linie — mogą zawierać spacje.
• Sprawdzarka przed każdym testem tworzy nowy katalog roboczy z plikami opisanymi w teście, uruchamia program, a potem sprawdza zarówno wypisany tekst, jak i zawartość plików.
• W przykładach Pliki przed: pokazuje zawartość katalogu roboczego przed uruchomieniem programu, a Pliki po: — stan wybranych plików po jego zakończeniu. Każda linia to ścieżka pliku, a linie zaczynające się od | to kolejne wiersze jego treści. Ścieżka zakończona / to pusty folder, (rozmiar: N B) oznacza plik o rozmiarze N bajtów, a (usunięty) — plik, którego po zakończeniu programu ma już nie być.
• Pliki tekstowe są zapisane w kodowaniu UTF-8 — otwieraj je przez open(sciezka, encoding="utf-8").
• Rozszerzenie to końcówka nazwy pliku od ostatniej kropki (razem z nią), np. archiwum.tar.gz ma rozszerzenie .gz. Rozszerzenia porównuj bez względu na wielkość liter (.TXT to też .txt).
• Listy plików wypisuj po jednym w linii, jako ścieżki względem podanego folderu z separatorem / (np. 2024/raport.txt), posortowane rosnąco tak, jak sortuje napisy funkcja sorted(). Na Windowsie ścieżki mają separator \ — zamień go na / (np. metodą Path.as_posix()).
• Komunikaty dla przypadków brzegowych wypisuj dokładnie w podanej postaci, np. Folder nie istnieje., Plik nie istnieje., Brak plików.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj ścieżkę:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.

Zadania w tym rozdziale polegają na samodzielnym zaimplementowaniu klasycznych algorytmów sortowania i wyszukiwania. Żeby było widać, że program naprawdę wykonuje dany algorytm, w każdym zadaniu wypisujesz stany pośrednie — listę po kolejnych krokach algorytmu albo kolejno sprawdzane pozycje.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Wejście ma zawsze tę samą postać: w 1. linii liczba elementów $n$, w 2. linii $n$ liczb całkowitych oddzielonych spacjami. Jeśli algorytm potrzebuje dodatkowej wartości (np. szukanego klucza), znajduje się ona w 3. linii.
• Listę wypisuj w formacie Pythona — dokładnie tak, jak robi to print(lista), np. [1, 2, 4, 6, 27].
• Sortujemy zawsze rosnąco (niemalejąco — liczby mogą się powtarzać).
• Zaimplementuj algorytm samodzielnie. Nie używaj sorted(), list.sort(), list.index(), operatora in na liście ani innych gotowych funkcji sortujących i wyszukujących.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Zadania w tym rozdziale pokazują, jak sortować w praktyce: napisy, słowa, pary, obiekty — często według własnego kryterium. Tutaj wolno (a nawet warto) korzystać z wbudowanych narzędzi Pythona: sorted(), list.sort() i parametru key=.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Jeśli wejściem jest napis — wczytaj całą linię (łącznie ze spacjami).
• Jeśli wejściem jest lista — najpierw podana jest liczba elementów $N$, a potem elementy (w jednej linii albo w kolejnych liniach — zależnie od zadania).
• Napisy porównujemy tak jak Python, czyli według kodów znaków Unicode: wielkie litery są „mniejsze” od małych ('Z' < 'a'), a polskie litery są „większe” od wszystkich liter alfabetu łacińskiego ('z' < 'ą').
• Sortowanie w Pythonie (sorted(), list.sort()) jest stabilne: elementy równe według kryterium sortowania zachowują kolejność z wejścia. Korzystają z tego zadania, w których mogą wystąpić remisy.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”.

Poniższe zadania polegają na wczytywaniu danych ze standardowego wejścia (stdin) i wypisywaniu wyniku na standardowe wyjście (stdout). Rozwiązuj je za pomocą wyrażeń regularnych (moduł re).
Każde zadanie jest osobnym, niezależnym programem.

Konwencje wspólne:

• Każda wartość wejściowa znajduje się w osobnej linii — wczytuj je dokładnie w podanej kolejności.
• Tekst wielowierszowy jest poprzedzony linią z liczbą jego wierszy n — wczytaj go, wywołując input() n razy.
• Dla wartości logicznych wypisuj dokładnie Prawda lub Fałsz.
• Wielkość liter ma znaczenie, chyba że zadanie mówi inaczej.
• Słowo to najdłuższy ciąg znaków dopasowywanych przez \w, czyli liter (także polskich), cyfr i znaku podkreślenia _. Każdy inny znak — spacja, interpunkcja, myślnik — rozdziela słowa, np. biało-czerwona to dwa słowa: biało i czerwona. Granicę słowa w wyrażeniu regularnym oznacza \b.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj tekst:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.

Trudniejsze zadania na listach: przekształcenia w miejscu, sumy prefiksowe, kopiec i programowanie dynamiczne. Liczy się nie tylko poprawny wynik, ale też dobry algorytm — w testach są także długie listy, na których rozwiązanie „sprawdzające wszystkie możliwości” nie zdąży się wykonać.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj liczbę:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.
• Lista liczb jest podawana w dwóch liniach: w pierwszej jest liczba elementów n, w drugiej n liczb całkowitych oddzielonych spacjami (o ile zadanie nie mówi inaczej).
• Listę wynikową wypisuj w jednej linii, a jej elementy oddzielaj pojedynczą spacją (o ile zadanie nie mówi inaczej).
• Indeksy liczymy od 0.

Trudniejsze zadania na napisach: samodzielna zamiana i usuwanie fragmentów, przedrostki, kodowanie RLE, rotacje, szukanie najdłuższych powtórzeń i wspólnych fragmentów (programowanie dynamiczne) oraz sprawdzanie nawiasów za pomocą stosu. Spróbuj rozwiązywać je własnymi pętlami, bez gotowych metod w rodzaju replace czy startswith — właśnie o to w nich chodzi.

Konwencje wspólne:

• Każde zadanie to osobny program: czyta standardowe wejście i wypisuje wynik na standardowe wyjście.
• Program nie wypisuje komunikatów typu „Podaj napis:”. Tekst podany w input("…") jest ignorowany przez sprawdzarkę.
• Każdy napis zajmuje jedną całą linię wejścia, razem ze spacjami — wczytuj go przez input(), bez strip() i split().
• Wielkość liter ma znaczenie (A i a to różne znaki), a spacja też jest znakiem.
• Podnapis to ciągły fragment napisu, np. kot jest podnapisem kotlet, a ket — nie.
• Pozycje znaków (indeksy) liczymy od 0, tak jak w Pythonie.
• Odpowiedzi logiczne wypisuj jako Prawda albo Fałsz (o ile zadanie nie mówi inaczej).